Çocukluğumun Delisi’ne…

Belki hiç Son Melek’i olmadım bilinen cehennemin,
Belki sana yazdıklarım gerçek olmadı hiç!
Ama bil ey can, bu kalp seni unutmadı ki hiç! Satır satır aklımda her şey, ama o can yanması var ya, işte onu küllendirmek için unutur insan… İşte o yüzden unutmuş gibi davranmam…

Yıllar sonra bu gece, dileğim aynı o şiirdeki gibi…
Ben olamadım belki ama, sen gülüşünü as intihar koğuşlarına ve cehennemin son meleği ol!

Dilerim hep ol, dost ol, yoldaş ol ama ol! Ve yüreğimin en derininden gelen bu dileği kabul et: İnsanlığı sev ey can! İnsanlık sen onu seversen yanıt verecek sana!

Sevgimle kal…

25/6/2012
Bakırköy

Reklamlar

bu akşam içesim var!

Şöyle kadehimi masaya vura vura, içinde efkardan başka sözcük bulunmayan tüm o şarkıları bağıra bağıra söyleyerek içesim var…

Bol rakı az bi peynir istediğim başka meze istemem… acımı meze yapıp da içmeyi öğrenmişliğimin tevellütüm kadardır yaşı…

Bu akşam içesim var… İçip içip, kendime küfür edesim, en sonunda ağlaya ağlaya sızasım var… “Meyhaneci rakı getir” diye seslenesim var omzundan el bezini indirmeyen adama doğru…

“Gamzedeyim deva bulmam”la hüzünlenip, Düriye’nin kalaylı güğümleriyle tempo tutasım var…

İçesim var bu akşam yahu.. içip içip rakımın içine attığım buzlar gibi eriyesim var.. eriyip kendimi tüketesim, sonra bi başka hüzünbazın kadehinde yok olasım var…

gidesim var…

17 Kasım 2009
İstanbul

Kelebek